Zabiegi lecznicze

ABLACJA


Jest to uznana metoda stosowana w leczeniu nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca.

Zabieg rozpoczyna się od wprowadzenia igły (po uprzednim znieczuleniu miejscowym) do żyły lub tętnicy udowej. Następnie metalową igłę zamienia się na plastikową – tzw. koszulkę naczyniową. Przez koszulkę wprowadza się elektrody do miejsca w sercu w którym powstaje arytmia. Końcówka elektrody jest rozgrzewana do temperatury około 60°C lub schłodzona. Proces ten jest bardzo precyzyjnie sterowany przez komputer. Wyleczenie arytmii następuje po termicznym uszkodzeniu dysfunkcyjnej tkanki. Ta część zabiegu jest najbardziej skomplikowana i czasochłonna. Ablacja może być odczuwana jako ,,pieczenie” (w przypadku ablacji RF) w klatce piersiowej. Dotychczas, cały zabieg był kontrolowany przez niskoenergetyczną aparaturę rentgenowską, podobnie jak to ma miejsce w czasie koronarografii lub wszczepienia rozrusznika serca. Jednak nowym kierunkiem jest opieranie się na rozwiązaniach mapowania 3D serca.

Ablację można podzielić wg dwóch kryteriów: wykorzystywanego źródła energii oraz metody wykonania zabiegu.
Ze względu na wykorzystanie źródła energii ablacje dzielimy na:

  • ablację RF – wykorzystującą jako źródło energii prąd o częstotliwości radiowej (ang. RF ablation – Radio frequency ablation)
  • krioablację – wykorzystującą niskie temperatury

Ze względu na metodę wykonywania ablacji możemy ją podzielić na:

  • ablację przezskórną, która polega na dotarciu do serca za pośrednictwem nakłucia żył udowych lub w niektórych przypadkach żyły szyjnej.
  • ablacje kardiochirurgiczną, wykonywana jest przez kardiochirurga. Podczas operacji pacjent pozostaje pod narkozą, a w celu zniszczenia ognisk arytmii stosuje się aplikacje ciepła, zimna lub nacięcia.

Skuteczność ablacji jest bardzo duża, jednak u niektórych pacjentów trzeba ją powtórzyć, a u innych nie przynosi poprawy. Jest to stosunkowo bezpieczna metoda, stosowana szeroko m.in w leczeniu migotania przedsionków. Może być stosowana u pacjentów w każdym wieku. Charakteryzuje się wysoką skutecznością oraz niską liczbą powikłań pooperacyjnych.

BIOPSJA MIĘŚNIA SERCOWEGO


Biopsja mięśnia sercowego to inwazyjne badanie obarczone dużym ryzykiem powikłań.

Biopsja wykonywana jest tylko w ściśle określonych sytuacjach i w sytuacji kiedy inne badania nie pozwalają na ustalenie diagnozy. Badanie wykonuje się głównie w sarkoidozie, skrobiawicy, chorobach spichrzeniowych, zapaleniu mięśnia sercowego, chorobach nowotworowych czy trudnych do zdiagnozowania zaburzeniach rytmu serca oraz po przeszczepie mięśnia sercowego w celu określenia procesów odrzucenia. Badanie wykonywane jest w znieczuleniu miejscowym poprzez nakłucie żyły szyjnej lub tętnicy udowej i wprowadzenie do serca tzw. bioptomu – urządzenia umożliwiającego pobranie fragmentów tkanki do badania histopatologicznego.